Naiinis ako sa sarili ko. It's been more than 3 months since I last submitted a manuscript. More than 3 months. Parang iniwan ako bigla ng muse ko simula nung ma-adik ako sa kakanood ng Supernatural. Talaga namang ako ang nasa mali kasi isinantabi ko ang pagsusulat at piniling ma-burn out sa trabaho (I have a full time job that takes up almost half my life already).
Siguro mali din yung dahilan ko kung bakit ako nagsusulat ng Tagalog romance. Dapat siguro magmuni-muni ako kung bakit pinasok ko ang demanding na mundo ng pagsusulat. I can almost hear the characters screaming in my head. Ngayon nagrereklamo na sila sakin kung bakit nawala ako sa momentum at hinayaan kong mamayani ang katamaran nitong mga nakaraang buwan. I feel a bit ashamed at myself dahil kapag nakikita ko yung mga kapwa ko manunulat sa larangan na ito ay parang iisipin ko na hindi dapat na ganito yung dahilan kung bakit ako pumasok dito para lang tamarin.
Siguro naman natauhan na ako kahit paano, diba? Sana lang.
---
Eto matagal ko nang tinatanong: Kelan kaya ang labas ng unang MS ko? Para akong naiinip na natataranta na natatakot at nada-diarrhea. Kaloka.
